Η αλήθεια είναι ότι, σύμφωνα τουλάχιστον με δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, προτεραιότητα στα φετινά μέτρα θα έχει η μεσαία τάξη και ελπίζουμε να δούμε στην πράξη πολιτικές που θα δίνουν προοπτικές βιωσιμότητας και ανάπτυξης για τις επιχειρήσεις μας.
Μεταξύ αυτών αναμένεται να ακούσουμε δια στόματος Πρωθυπουργού την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα, τη μείωση της προκαταβολής φόρου, την ελάφρυνση των ασφαλιστικών εισφορών, τη δυνατότητα για ευκολότερη πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία ενώ ακούγεται έντονα ότι θα υπάρξουν και διορθώσεις στον τρόπο φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών.
Μακάρι να ισχύσουν όλα τα παραπάνω και να δούμε επιτέλους στοχευμένα μέτρα για τη στήριξη των επιχειρήσεων που αποτελούν την αιχμή του δόρατος για την ελληνική οικονομία και που είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της χώρας.
Σημασία όμως δεν έχουν μόνο τα μέτρα που θα ακούσουμε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και όσα δεν θα ακούσουμε. Γιατί δυστυχώς βλέπουμε την κυβέρνηση να παραμένει σε θέσεις που κατά τη γνώμη μας έπρεπε να έχουν αλλάξει εδώ και καιρό.
Η ακρίβεια αποτελεί εδώ και χρόνια το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και επηρεάζει σε εξαιρετικά σημαντικό βαθμό και την αγορά.
Αυτό συμβαίνει γιατί όταν όλος ο οικογενειακός προϋπολογισμός διατίθεται για ανελαστικά έξοδα όπως τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια, είναι επόμενο να μην περισσεύει ούτε ευρώ για άλλες αγορές. Και είναι κάτι που αποτυπώνεται στην πραγματική οικονομία με μείωση τζίρου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών -όπως και άλλοι φορείς- έχει καταθέσει στον δημόσιο διάλογο την πρόταση για μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά τα οποία δεν πρέπει να λείπουν από κανένα νοικοκυριό καθώς και τη μείωση του ΕΦΚ στα καύσιμα προκειμένου να δοθεί μία «ανάσα» σε επιχειρήσεις και πολίτες. Αυτές μας οι προτάσεις δεν έχουν εισακουστεί έως τώρα, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται μία αδιέξοδη κατάσταση.
Όσο λοιπόν η κυβέρνηση κωφεύει και αρνείται να εφαρμόσει -έστω και πιλοτικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα- ένα άλλο μείγμα πολιτικής, λύση στο πρόβλημα της αντιμετώπισης της ακρίβειας δεν πρόκειται να δοθεί. Τι κι αν είναι κάτι που έχει ζητήσει η κοινωνία, τι κι αν έχει εφαρμοστεί σε χώρες όπως η Κύπρος με πολύ καλά αποτελέσματα, η κυβέρνηση φαίνεται να έχει πάρει τις αποφάσεις της. Και την επιλογή της να εμμένει σε μέτρα που δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα, την πληρώνουν όλοι οι μικρομεσαίοι.
Επίσης δεν πρόκειται να ακούσουμε τίποτα για τον περιορισμό του ιδιωτικού χρέους μέσω μίας δραστικής μείωσης των οφειλόμενων. Σε αυτό το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω ότι το ΕΕΑ τάσσεται υπέρ της αποπληρωμής των οφειλών. Όμως να είναι πραγματικές οφειλές και όχι διογκωμένα χρέη εξαιτίας υπερβολικών τόκων.
Λέμε ναι λοιπόν στην εφαρμογή ρυθμίσεων που στοχεύουν στον περιορισμό του ιδιωτικού χρέους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι ζητάμε τη διαγραφή των πολύ αυξημένων προσαυξήσεων. Είναι μία στοιχειώδης δημοκρατική προσέγγιση σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί σε μεγάλο βαθμό την αγορά και λειτουργεί ως βραδυφλεγής «βόμβα» στα θεμέλια της οικονομίας μας, απειλώντας έτσι τη συνέχιση της ομαλής λειτουργίας εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ερώτημα επίσης είναι αν θα ακούσουμε τίποτα για την καταπολέμηση των καρτέλ και των πρακτικών εκείνων που συμβάλουν στη διαρκή ανάπτυξη των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων και των πολυεθνικών, εξοβελίζοντας παράλληλα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα κάνει τίποτα η κυβέρνηση ή θα συνεχίσει να είναι απλός παρατηρητής σε αθέμιτες πρακτικές;
Αυτό που τεχνηέντως έχει αποκρυφθεί είναι ότι τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία παρατεταμένη «γενοκτονία» των μικρομεσαίων.
Οι πολύ μικρές, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που παραδοσιακά στήριζαν την οικονομία και την κοινωνία, σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζονται από την Πολιτεία περίπου ως περιττές. Ως ένα βάρος από το οποίο πρέπει να απαλλαγεί η χώρα. Προς όφελος βέβαια της πολύ μεγάλης επιχειρηματικότητας που θέλει να συγκεντρώσει όλο τον πλούτο. Κάποτε μία γειτονιά είχε τα εμπορικά της καταστήματα, τους ελεύθερους επαγγελματίες της και γενικά μία τοπική οικονομία που όχι απλώς επιβίωνε αλλά και αναπτυσσόταν. Πλέον βλέπουμε όλο και περισσότερα «λουκέτα» και τις μεγάλες αλυσίδες να λαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος από τον τζίρο της αγοράς.
Η εφαρμογή του σχεδίου Πισσαρίδη σε πλήρη εξέλιξη, χωρίς όμως επίσημες ανακοινώσεις αλλά εν κρυπτώ. Μία σταδιακή μετατροπή της ελληνικής οικονομίας που πλέον βασίζεται όλο και περισσότερο στη λειτουργία ολιγοπωλίων. Αλλά και δηλώσεις επισήμων που μας διαβεβαιώνουν για το αντίθετο. Τέτοια διπροσωπία.
Είναι ώρα λοιπόν η κυβέρνηση να πάρει θέση, κάνοντας μας όμως όλους κοινωνούς και να την υποστηρίξει με πράξεις. Να αποφασίσει με ποιους θέλει να πάει στο μέλλον. Με τους πολλούς, λαμβάνοντας όμως και τα κατάλληλα μέτρα ή με τους λίγους και με τον κίνδυνο να προκαλέσει τεράστια ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία; Πρέπει επιτέλους να το ξεκαθαρίσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου